วันภพซ้อน
วันภพซ้อน
คืนนั้นในห้องเรียนไม้เก่า ผมนั่งอยู่ที่เดิมตามปกติ
ช่วงนั้นเป็นปลายเดือนตุลาคม อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่ 31 ซึ่งผู้คนทั่วไปรู้จักกันในชื่อวันฮาโลวีน
ผมเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับวันนี้มาตั้งแต่เด็ก ทั้งเรื่องภูตผีปีศาจ วิญญาณของผู้ตาย และความเชื่อที่ว่า ในคืนดังกล่าวโลกของคนเป็นกับคนตายจะสามารถติดต่อถึงกันได้
เมื่อคุรุเดินเข้ามานั่งลงตรงที่เดิม ผมจึงถือโอกาสถามขึ้นว่า
“คุรุครับ วันที่ 31 ตุลาคมนี่มีอะไรพิเศษหรือครับ ทำไมมนุษย์ถึงเชื่อกันว่าเป็นวันที่ภูตผีวิญญาณจะออกมาปรากฏตัว”
คุรุหันมามองผม ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“เอ็งอยากเจอผีหรืออย่างไร”
ผมหัวเราะตาม
“เปล่าครับ ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมต้องเป็นวันนี้”
ท่านยิ้ม ก่อนจะอธิบายว่า
“แต่เดิมมันก็เป็นเพียงวันสิ้นสุดฤดูกาลเก็บเกี่ยวของมนุษย์ เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูกาลหนึ่งไปสู่อีกฤดูกาลหนึ่งเท่านั้นเอง แต่บังเอิญว่าช่วงเวลานั้นตรงกับห้วงเวลาพิเศษบางอย่างอยู่ด้วย”
ผมจึงถามว่า พิเศษอย่างไรครับ
“พวกข้าเรียกมันว่า วันภพซ้อน”
ผมทวนคำพูดของท่านเบา ๆ
“วันภพซ้อน?”
คุรุพยักหน้า
“เอ็งเข้าใจว่าภพมีอยู่กี่ภพล่ะ”
ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปตามความเข้าใจว่า
“คงมีโลกของคนเป็น โลกของคนตาย และภพภูมิของเทพหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ”
คุรุหัวเราะ
“นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ภพภูมิมีมากมายกว่าที่มนุษย์รู้จัก บางภพเอ็งก็ไม่เคยได้ยินชื่อ และบางภพก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักเสียด้วยซ้ำ”
ท่านอธิบายว่า ในเวลาปกติภพต่าง ๆ ย่อมมีขอบเขตของตนเอง แต่ในบางห้วงเวลา ช่องว่างระหว่างภพอาจเกิดการซ้อนทับกัน ทำให้สามารถติดต่อกับอำนาจบางประเภทได้ง่ายกว่าช่วงเวลาอื่น
วันที่ 31 ตุลาคมก็เป็นหนึ่งในช่วงเวลาเช่นนั้น
“แต่เอ็งอย่าเข้าใจว่า พอถึงวันนี้แล้วผีจะพากันเดินออกมาเที่ยวเล่นเหมือนที่มนุษย์แต่งตัวกันสนุกสนานล่ะ”
พูดจบท่านก็หัวเราะอย่างชอบใจ
ผมจึงถามต่อว่า
“ถ้าอย่างนั้นในวันภพซ้อน มนุษย์สามารถติดต่อกับภพไหนได้บ้างครับ”
คุรุอธิบายว่า ในช่วงเวลาดังกล่าวมีอำนาจอยู่สามลักษณะด้วยกัน
มาร มรรตัย และวิภูติฤทธิ์
ท่านเริ่มเล่าจากเรื่องของมาร
“เอ็งได้ยินคำว่ามารแล้วนึกถึงอะไร”
ผมตอบว่า
“ก็คงเป็นพวกปีศาจหรือสิ่งที่คอยขัดขวางมนุษย์กระมังครับ”
ท่านส่ายหน้าเล็กน้อย
“มารไม่ใช่เพียงภูตผีปีศาจอย่างที่มนุษย์ชอบเข้าใจกัน แต่เป็นอำนาจประเภทหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับความปรารถนา ความอำเภอใจ และเจตจำนงที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์อย่างที่เอ็งคุ้นเคย”
ท่านเล่าต่อว่า อำนาจเช่นนี้สามารถตอบสนองความปรารถนาของมนุษย์ได้ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สมบัติ ความสำเร็จ หรือสิ่งที่เกินกำลังความสามารถของตนเอง
แต่มีเงื่อนไขสำคัญอยู่ประการหนึ่ง
“มารไม่เคยให้อะไรเปล่า ๆ”
ผมจึงถามว่า
“หมายความว่าต้องมีการแลกเปลี่ยนหรือครับ”
“ถูกแล้ว เอ็งอยากได้อะไรจากเขา ก็ต้องมีสิ่งตอบแทนให้เขาเช่นกัน”
“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนนั้นคุ้มค่าหรือไม่ครับ”
คุรุหัวเราะเบา ๆ
“นั่นแหละคือปัญหา เพราะมนุษย์มักเห็นแต่สิ่งที่ตนกำลังจะได้ แต่ไม่ค่อยคิดถึงสิ่งที่ตนจะต้องเสีย”
ท่านอธิบายว่า การร้องขอจากมารจึงไม่ใช่การขอความเมตตา แต่เป็นการตกลงแลกเปลี่ยนระหว่างผู้ขอกับผู้ให้อำนาจ
บางครั้งสิ่งที่ได้รับอาจมีค่ามากมาย แต่สิ่งที่ต้องจ่ายตอบแทนกลับมีค่ายิ่งกว่า และบางครั้งผู้ร้องขอก็อาจไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าตนกำลังตกลงอะไรอยู่
“เพราะฉะนั้น การเข้าไปเกี่ยวข้องกับมารจึงต้องมีผู้ที่มีอำนาจมากเพียงพอเป็นผู้กำกับ มิฉะนั้นผู้ร้องขอก็อาจเสียเปรียบได้โดยง่าย”
ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ถ้าอย่างนั้นการขอพรจากมารก็น่ากลัวเหมือนกันนะครับ”
คุรุหันมามองผม
“มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรือไม่น่ากลัว แต่เป็นเรื่องที่เอ็งต้องเข้าใจธรรมชาติของอำนาจนั้นต่างหาก”
ท่านยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า
“คนที่รู้ว่าตนกำลังทำอะไร ย่อมต่างจากคนที่ไม่รู้อะไรเลย แต่อยากได้ทุกอย่าง”
เมื่อเห็นว่าผมเข้าใจแล้ว คุรุจึงเปลี่ยนไปเล่าเรื่องของอำนาจประเภทที่สอง
“ส่วนมรรตัยนั้นแตกต่างออกไป”
ท่านอธิบายว่า มรรตัย หรือมรรตัยภูมิ เป็นดินแดนที่อยู่ในรอยต่อระหว่างความเป็นกับความตาย ไม่ใช่โลกของคนเป็น และไม่ใช่โลกของคนตายตามความเข้าใจทั่วไปของมนุษย์
แต่เป็นภพภูมิที่มีความเป็นไปเฉพาะของตนเอง
“สิ่งที่มีอำนาจกำหนดความเป็นไปในมรรตัยภูมิ ก็คือกรรม”
ผมจึงถามว่า
“ถ้าอย่างนั้นผู้ที่อยู่ในมรรตัยภูมิก็ต้องดำเนินไปตามกรรมของตนเองหรือครับ”
คุรุพยักหน้า
“ถูกแล้ว และเอ็งต้องเข้าใจด้วยว่า กรรมของใครก็เป็นของผู้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่ใครอยากเข้าไปแก้ไขก็ทำได้ตามใจ”
ท่านอธิบายว่า แม้แต่ผู้มีฤทธิ์อำนาจมากมาย ก็ไม่อาจเข้าไปเปลี่ยนแปลงกระแสแห่งกรรมของผู้อื่นได้โดยไม่มีผลตามมา เพราะเมื่อเข้าไปแทรกแซงกรรมของผู้ใด ผู้ที่เข้าไปเกี่ยวข้องก็ย่อมต้องรับผลจากการกระทำนั้นด้วย
ผมนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า
“แล้วถ้าเป็นคนที่เรารักล่ะครับ สมมุติว่าเป็นพ่อแม่ ญาติพี่น้อง หรือคนที่เราผูกพัน หากรู้ว่าเขากำลังทุกข์อยู่ เราจะช่วยเขาไม่ได้เลยหรือ”
คุรุมองผม ก่อนจะตอบว่า
“ความรักกับกรรมเป็นคนละเรื่องกัน เอ็งรักใครก็เป็นเรื่องของเอ็ง แต่ใช่ว่าความรักนั้นจะทำให้เอ็งมีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงกรรมของเขาได้ทุกอย่าง”
ท่านพูดต่อว่า
“เอ็งต้องแยกให้ออกระหว่างการช่วยเหลือ กับการเข้าไปก้าวก่ายสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องของตน”
ผมจึงถามต่อว่า
“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีวิธีใดเข้าไปช่วยเหลือได้เลยหรือครับ”
คุรุยิ้มเล็กน้อย
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ยังมีข้อยกเว้นบางประการอยู่”
ท่านเล่าว่า ในวิชากาลจักรตันตระ มีวิธีเข้าไปเกี่ยวข้องกับสภาวะดังกล่าวได้ โดยไม่ก่อให้เกิดผลกระทบอย่างการแทรกแซงทั่วไป
ผมจึงสนใจขึ้นมาทันที
“แล้ววิธีนั้นทำอย่างไรครับ”
คุรุหัวเราะ
“เอ็งยังไม่ได้เรียนกาลจักรตันตระ จะรีบรู้ไปทำไม”
ผมได้แต่ยิ้ม เพราะรู้ดีว่าถ้าท่านตอบเช่นนี้ ก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะซักถามต่อ
คุรุเป็นเช่นนี้เสมอ เรื่องใดที่สมควรเรียนรู้ ท่านก็สอนให้ แต่เรื่องใดยังไม่ถึงเวลา ต่อให้ผมถามอีกสักกี่ครั้ง ก็คงไม่ได้คำตอบมากไปกว่าที่ท่านเห็นสมควร
คราวนี้ก็เช่นกัน
“เอาล่ะ ยังเหลืออีกอย่างหนึ่ง”
ผมจึงกลับมาตั้งใจฟัง
คุรุเล่าถึงอำนาจประเภทสุดท้าย ซึ่งเรียกว่า วิภูติฤทธิ์ หรือ พิพิธภูมิ
ท่านอธิบายว่า อำนาจประเภทนี้ต่างจากสองประเภทแรก เพราะเป็นเรื่องของความเมตตา ความรัก และความโปรดปรานจากผู้มีฤทธิ์อำนาจ
“เอ็งเคยเห็นหรือไม่ มนุษย์บางคนทำสิ่งที่เกินกำลังของตนเองได้ ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะมีความสามารถถึงเพียงนั้น”
ผมตอบว่า
“เคยครับ บางคนก็ประสบความสำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อ”
คุรุพยักหน้า
“บางครั้งก็ไม่ใช่เพราะเขาเก่งกาจอะไรนักหรอก แต่เพราะมีผู้ทรงอำนาจคอยช่วยเหลืออยู่ต่างหาก”
ท่านอธิบายว่า ผู้ที่ได้รับความรัก ความเอ็นดู หรือความโปรดปรานจากผู้มีฤทธิ์อำนาจ ย่อมอาจได้รับการเกื้อหนุนในสิ่งที่เกินกำลังความสามารถของตนเอง
และความช่วยเหลือเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งตอบแทนอย่างการแลกเปลี่ยนกับมาร เพราะผู้ให้เป็นฝ่ายปรารถนาจะช่วยเหลือด้วยความเมตตาของตนเอง
ผมจึงถามว่า
“ถ้าอย่างนั้นมนุษย์แต่ละคนก็คงได้รับความช่วยเหลือไม่เท่ากันใช่ไหมครับ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
คุรุตอบทันที
“เอ็งยังรักคนแต่ละคนไม่เท่ากันเลย แล้วเหตุใดจึงคิดว่าผู้มีฤทธิ์อำนาจจะต้องรักและเอ็นดูมนุษย์ทุกคนเท่ากัน”
ผมได้ยินแล้วก็นิ่งคิด
ท่านจึงพูดต่อว่า
“บางคนเป็นที่รัก บางคนเป็นที่เอ็นดู บางคนเป็นบริวาร บางคนก็มีความผูกพันกันมาแตกต่างกัน ความช่วยเหลือที่ได้รับจึงไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน”
ผมพยักหน้า เพราะเริ่มเข้าใจว่า ความเมตตาและความโปรดปรานที่ท่านกำลังกล่าวถึง ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะเรียกร้องเอาจากใครก็ได้
คุรุมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“แล้วเอ็งมัวแต่คิดถึงใครอยู่ล่ะ”
ผมหันไปมองท่านอย่างสงสัย
“คิดหาผู้ทรงอำนาจที่สามารถช่วยเหลือมนุษย์ได้อย่างที่ข้าเล่ามานั่นรึ?”
ผมยังไม่ทันตอบ ท่านก็หัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า
“แล้วพวกข้าเอง ไม่ใช่หนึ่งในอำนาจเหล่านั้นหรอกหรือ”
พูดจบท่านก็หัวเราะอย่างชอบใจ
ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะตาม
จริงด้วย
ตลอดเวลาที่นั่งฟัง ผมมัวแต่คิดถึงอำนาจลึกลับ ภพภูมิที่ไม่รู้จัก และผู้ทรงฤทธิ์ที่อยู่แห่งหนใดก็ไม่ทราบ
จนลืมไปว่า ผู้ที่กำลังนั่งเล่าเรื่องเหล่านั้นให้ฟังอยู่ตรงหน้าผม ก็เป็นหนึ่งในผู้ทรงอำนาจเหล่านั้นเช่นกัน
ผมจึงพูดขึ้นว่า
“ถ้าอย่างนั้นผมก็คงไม่ต้องไปแสวงหาอำนาจจากที่ไหนแล้ว เป็นคนโปรดของคุรุก็พอแล้วครับ”
คุรุหัวเราะเบา ๆ
“เอ็งจะไปแสวงหาก็เรื่องของเอ็ง ใครห้ามเอ็งเล่า”
ก่อนจะพูดต่อว่า
“แต่เอ็งต้องรู้ก่อนว่า เอ็งกำลังแสวงหาอะไร และแสวงหาไปเพื่ออะไร และจากใครจึงเหมาะสม”
ผมนิ่งฟัง
คืนนั้นคุรุไม่ได้สอนให้ผมประกอบพิธีกรรมอะไร ไม่ได้ชักชวนให้ขอพรจากมาร หรือเข้าไปติดต่อกับผู้ที่อยู่ต่างภพ
ท่านเพียงเล่าเรื่องของวันภพซ้อนให้ฟัง เพราะผมเป็นฝ่ายนำเรื่องนี้ขึ้นมาถามเอง
หลายปีผ่านไป ผมอาจจำถ้อยคำในคืนนั้นได้ไม่ครบถ้วนทั้งหมด แต่ยังจำเสียงหัวเราะของคุรุในตอนท้ายได้เป็นอย่างดี
โดยเฉพาะตอนที่ท่านถามว่า
“แล้วพวกข้าเอง ไม่ใช่หนึ่งในอำนาจเหล่านั้นหรอกหรือ”
ทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดนี้ ผมก็อดยิ้มไม่ได้
มนุษย์เรามักชอบแสวงหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ห่างไกล อยากรู้จักผู้ทรงฤทธิ์อำนาจมากมาย และบางครั้งก็คิดว่ายิ่งรู้จักมากเท่าใด ตนเองก็ยิ่งมีโอกาสได้รับความช่วยเหลือมากขึ้นเท่านั้น
แต่การรู้จักผู้มีอำนาจ กับการเป็นที่รักของผู้มีอำนาจนั้น เป็นคนละเรื่องกัน
สำหรับผมแล้ว คืนนั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าคืนอื่น ๆ
ผมไม่ได้รับพรเพิ่มเติม ไม่ได้เรียนวิชาลึกลับ และไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับอำนาจทั้งสามประเภทเลยแม้แต่อย่างเดียว
ผมเพียงได้นั่งฟังเรื่องเล่าจากคุรุ ในห้องเรียนไม้เก่าที่คุ้นเคย
ขณะที่มนุษย์มากมายต่างแสวงหาวิธีติดต่อกับอำนาจที่อยู่ต่างภพ ผมกลับได้นั่งฟังเรื่องราวเหล่านั้นจากผู้ทรงอำนาจซึ่งรักและเมตตาผมอยู่แล้ว
โดยไม่จำเป็นต้องร้องขออะไรเลย
และสำหรับผม เท่านั้นก็มากพอแล้ว
ราชะ ตันตระ
27/10/2569
