วันศุกร์
วันศุกร์
คืนนั้น
เมื่อผมเดินเข้าไปในห้องเรียน
คุรุไม่ได้เปิดตำรา
ไม่ได้เริ่มสอนวิชาใด
แต่กลับถามผมขึ้นมาทันที
“เอ็งชอบวันอะไรมากที่สุด”
ผมตอบโดยแทบไม่ต้องคิด
“วันศุกร์ครับ”
ท่านยิ้ม
“เพราะอะไร”
“เพราะเป็นวันเรียนวันสุดท้ายครับ”
“วันต่อไป”
“ก็หยุดเสาร์อาทิตย์แล้ว”
“ไม่ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน”
ท่านหัวเราะเบา ๆ
ก่อนถามต่อ
“แล้ววันไหน”
“ที่เอ็งไม่ชอบที่สุด”
“วันจันทร์ครับ”
“ต้องตื่นแต่เช้า”
“ไปโรงเรียนอีกแล้ว”
ผมตอบตามความรู้สึกของเด็กคนหนึ่ง
โดยไม่ได้คิดอะไรมาก
คุรุพยักหน้า
ก่อนถามคำถามที่ผมไม่เคยนึกถึงมาก่อน
“แล้วเอ็งรู้ไหม”
“ว่าทำไมวันศุกร์”
“จึงสำคัญ”
“รู้ไหม”
“ว่าดาวศุกร์”
“สำคัญอย่างไร”
“และรู้ไหม”
“ว่าเทพเจ้าประจำวันศุกร์”
“ทรงเป็นใคร”
ผมส่ายหน้า
คุรุจึงหยิบผลมะเดื่อแห้งขึ้นมาวางบนโต๊ะ
ก่อนกล่าวช้า ๆ
“เทพเจ้าประจำวันศุกร์”
“มีพระนามว่า”
“พระศุกร์”
“แต่คนส่วนใหญ่”
“รู้จักพระองค์เพียงว่า”
“เทพแห่งความรัก”
“หรือเทพแห่งความมั่งคั่ง”
“ทั้งที่ความจริง”
“พระองค์”
“ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก”
ท่านหยุดครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวต่อ
“พระศุกร์”
“เป็นโอรส”
“ของมหาฤๅษีภฤคุประชาบดี”
“และเป็นหนึ่ง”
“ในมหาคุรุผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด”
“ทรงศึกษา”
“พระเวท”
“มนตรา”
“และศาสตร์ชั้นสูง”
“จนได้รับการยกย่อง”
“ให้เป็นคุรุ”
“ของเหล่าอสูร”
ผมอดสงสัยไม่ได้
“ทำไม”
“ต้องเป็นอสูรครับ”
คุรุหัวเราะ
“เพราะครู”
“ไม่ได้เลือก”
“ว่าจะสอนใคร”
“ครูมีหน้าที่สอน”
“ผู้ที่ต้องการเรียน”
“ไม่ว่าเขาจะเป็นเทพ”
“หรืออสูร”
ผมนิ่งฟัง
ท่านกล่าวต่อ
“ด้วยตบะอันยิ่งใหญ่”
“พระศุกร์”
“ได้รับวิชาที่ไม่มีใครเหมือน”
“คือวิชาคืนชีวิต”
“จนแม้แต่เหล่าเทพ”
“ยังเกรงพระองค์”
ผมเริ่มรู้สึกว่า
พระศุกร์
ไม่ใช่เทพแห่งความรัก
อย่างที่เคยเข้าใจ
คุรุจึงถามผมอีกครั้ง
“แล้วเอ็งรู้ไหม”
“เหตุใด”
“คนโบราณ”
“จึงให้ความสำคัญ”
“กับดาวศุกร์”
ผมส่ายหน้า
“เพราะดาวศุกร์”
“ไม่ได้หมายถึง”
“ความร่ำรวย”
“แต่หมายถึง”
“คุณภาพของชีวิต”
“ความสุข”
“ความรัก”
“ศิลปะ”
“ความงดงาม”
“ความอุดมสมบูรณ์”
“รสนิยม”
“เมตตา”
“และความสามารถ”
“ที่จะใช้ชีวิต”
“บนโลกใบนี้”
“อย่างมีความสุข”
“คนที่ดาวศุกร์ให้คุณ”
“แม้จะเกิดมาจน”
“ก็ยังมักพบ”
“คนช่วยเหลือ”
“มีโอกาส”
“มีความสุข”
“และรู้จัก”
“ชื่นชมชีวิต”
“แต่คนที่ดาวศุกร์”
“อ่อนกำลัง”
“แม้จะมีทรัพย์สินมากมาย”
“ก็อาจไม่เคยพบ”
“ความสุขที่แท้จริง”
คุรุมองออกไปนอกหน้าต่าง
ก่อนกล่าวประโยคหนึ่ง
ที่ผมจำได้จนถึงทุกวันนี้
“ความร่ำรวย”
“กับ”
“ความสุข”
“ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน”
“และดาวศุกร์”
“ไม่เคยสัญญา”
“ว่าจะทำให้ใคร”
“รวยที่สุด”
“แต่พระองค์”
“พยายามสอน”
“ให้มนุษย์”
“รู้จักใช้ชีวิต”
“อย่างมีคุณค่าที่สุด”
หลังจากนั้น
คุรุก็เงียบไป
ก่อนเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ
“เอ็งรู้จัก”
“เงาศุกร์ไหม”
แล้วท่านก็ไม่พูดอะไรอีก
ผมนั่งเงียบอยู่พักใหญ่
ยิ่งคิด
ก็ยิ่งสงสัย
จนในที่สุด
ผมก็ทนไม่ไหว
“คุรุครับ”
“เงาศุกร์”
“คืออะไรครับ”
คุรุยิ้ม
แต่ไม่ตอบ
กลับถามผมแทน
“เวลาเที่ยงตรง”
“เงาของเอ็ง”
“อยู่ตรงไหน”
“ไม่มีครับ”
ผมตอบทันที
คุรุส่ายหน้า
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ไม่ใช่ว่าไม่มี”
“แต่เงา”
“ซ่อนอยู่ใต้ตัวเอ็ง”
“จนเอ็ง”
“มองไม่เห็น”
ท่านหยุดครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวต่อ
“ก่อนวันนั้น”
“เงา”
“ทอดไปข้างหน้า”
“หลังวันนั้น”
“เงา”
“ทอดไปด้านหลัง”
“ยิ่งห่าง”
“เงา”
“ก็ยิ่งทอดยาว”
“วันนั้น”
“คือวันจริง”
“ส่วนวันที่อยู่ก่อน”
“และวันที่อยู่หลัง”
“ล้วนเป็นเงา”
“ของวันนั้น”
ผมนั่งคิดตาม
คุรุจึงกล่าวต่อ
“อยากอยู่ใกล้”
“ก็ขยับเข้าไป”
“เงา”
“ก็จะสั้นลง”
“อยากอยู่ไกล”
“ก็ถอยออกมา”
“เงา”
“ก็จะยาวขึ้น”
“ไม่มีใคร”
“บังคับเอ็ง”
“ให้เข้าใกล้”
“หรือเดินห่าง”
“เอ็ง”
“เป็นคนเลือกเอง”
ผมยังคงเงียบ
คุรุจึงถามขึ้นอีก
“เอ็งเคย”
“เปิดก๊อกน้ำ”
“ใส่แก้วไหม”
“เคยครับ”
“ถ้าน้ำไหลแรง ๆ”
“เอ็งเอาแก้ว”
“ไปรองตรง ๆ”
“ได้น้ำเต็มแก้วไหม”
ผมส่ายหน้า
“ไม่ได้ครับ”
“น้ำกระเด็นออกหมด”
“ผมต้องเอียงแก้ว”
“เพียงเล็กน้อย”
“น้ำจึงไหลลงแก้ว”
“ได้เต็ม”
คุรุพยักหน้า
ก่อนกล่าวช้า ๆ
“นั่นแหละ”
“คือความหมาย”
“ของเงา”
“บางครั้ง”
“หากเอ็ง”
“เข้าไปรับ”
“โดยตรง”
“เอ็ง”
“อาจไม่ได้อะไรเลย”
“เพราะแรงปะทะ”
“จะผลักทุกสิ่ง”
“กระเด็นออกไป”
“แต่หาก”
“เอ็งรู้จัก”
“รับผ่านเงา”
“ลดแรงปะทะ”
“สิ่งที่เอ็งต้องการ”
“ก็จะค่อย ๆ”
“ไหลเข้ามา”
ท่านหยิบ
ทองคำเปลว
ขึ้นมาหนึ่งแผ่น
ก่อนยื่นมาให้ผม
“เอาไป”
“สถิต”
“ที่ตำแหน่งเงาศุกร์”
ผมรับมา
ด้วยความงุนงง
“มีตำแหน่งนี้ด้วยหรือครับ”
คุรุยิ้ม
ก่อนถามกลับ
“เอ็งคิดว่า”
“ความสุข”
“อยู่กับเอ็ง”
“ตลอดไปหรือ”
ผมส่ายหน้า
“ไม่ครับ”
“ถ้าเช่นนั้น”
“จงย้อนกลับไป”
“ยังตำแหน่ง”
“ที่เอ็งเคยได้รับ”
“ความสุข”
“แล้วสถิตทอง”
“ตรงนั้น”
ผมนิ่งคิด
เพราะเริ่มเข้าใจ
สิ่งที่ท่านกำลังสอน
คุรุยิ้ม
ก่อนกล่าวประโยคสุดท้าย
“เงา”
“ไม่ใช่การหลบ”
“แต่คือ”
“การรู้จักวางตัว”
“ให้เหมาะสม”
“กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า”
“และความสุข”
“ก็ไม่เคยหายไปไหน”
“เพียงแต่”
“บางครั้ง”
“มันซ่อนตัวอยู่”
“ในเงา”
“ของวันเวลา”
“ที่เอ็ง”
“เคยมีความสุข”
“เท่านั้นเอง”
ราชะ ตันตระ
03/07/2569
