กับดักทางสังคม
กับดักทางสังคม
คือสิ่งที่คนจำนวนมากมักเจอ
โดยเฉพาะในวันที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ
แต่กลับหาเงินได้เอง
และมีเงินเก็บหลักล้านอยู่ในมือ
กับดักนั้นคืออะไร
ใช่ครับ…
“ความฟุ่มเฟือย ฟุ้งเฟ้อ”
โดยใช้คำอ้างว่า “เข้าสังคม”
ทุกอย่างกำลังไปได้ดี
จนกระทั่ง สงครามอ่าวเปอร์เซีย เกิดขึ้น
รายได้ที่เคยเข้ามา…หยุดสนิท
ที่ดินที่เคยขายได้
ที่เคยเจรจา
ที่เคยวางมัดจำไว้
ล้มแทบทั้งหมด
โดยเฉพาะแปลงใหญ่ ๆ
เมื่อการเงินไม่เป็นไปตามแผน
เงินเก็บก็เริ่มหมดลง
แต่สิ่งที่ไม่จบตามไปด้วย คือ “หนี้”
หนี้จากบัตรเครดิต
ผลพวงจากคำว่า “เข้าสังคม”
จ่ายขั้นต่ำ
กดบัตรนี้ ไปหมุนอีกบัตร
หมุนไปเรื่อย ๆ
และสิ่งสำคัญคือ
เงินเหล่านั้น ไม่ได้ใช้เพื่อการลงทุน
ไม่ได้ใช้เพื่อครอบครัว
แต่ใช้ไปกับความฟุ่มเฟือยทั้งนั้น
สุดท้าย เมื่อวงเงินเต็มทุกใบ
ชีวิตก็มาถึงทางตัน
คืนวันพฤหัสคืนหนึ่ง
ในห้องเรียนเดิม
ห้องที่ผมนั่งมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย
ยังจำได้ดีว่า ครั้งแรกที่มาที่นี่
ปู่…หรือคุรุของผม เคยบอกว่า
“หลังห้องมีของอยู่ ไปเลือกหยิบมาทำเป็นเก้าอี้ของตัวเอง”
ทุกคนต้องสร้างที่นั่งของตัวเองขึ้นมา
เพื่อนั่งเรียนในห้องแห่งนี้
คืนนั้น คุรุถามผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“เก้าอี้นั่งไม่สบายใช่ไหมล่ะ”
ผมนั่งเงียบ
ท่านจึงพูดต่อ
“แล้วใครเป็นคนทำเก้าอี้ให้นั่ง”
“เอ็งสร้างมันขึ้นมาเอง”
“จะสบาย หรือจะลำบาก
ก็ทำด้วยมือตัวเองทั้งนั้น”
ผมก้มหน้าเงียบ
นึกย้อนถึงตัวเอง
ถึงข้ออ้างต่าง ๆ
ที่พาชีวิตเดินมาจนมุม
วันที่มีความสุข
วันที่มีเงิน
หุ้นส่วนชีวิตของผมพยายามเตือนเท่าไร…ผมก็ไม่ฟัง
รวมถึงละเลยการปฏิบัติ
ละเลยการฝึกฝน
ละเลยสมาธิ และวิชาที่เคยเรียนมา
“จริงครับ…”
ผมตอบท่านเบา ๆ
ท่านนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ ตามแบบของท่าน
“จำไว้นะ…”
“เมื่อเกิดทุกข์
จงแยก ‘ทุกข์’ ออกจาก ‘ปัญหา’”
“ทุกข์อยู่ในใจ
ไม่ใส่ใจ ก็ไม่ทุกข์”
“เมื่อแยกทุกข์ออกแล้ว
มันจะเหลือเพียงปัญหา”
“แล้วจงแก้ปัญหา…ด้วยปัญญา”
ผมนั่งฟังเงียบ ๆ
ท่านจึงพูดต่อ
“คนที่จะแก้ไขความผิดพลาดได้
สิ่งแรกที่ต้องทำ คือยอมรับความผิดให้ได้”
“เอ็งยอมรับแล้ว”
“ดังนั้น เก็บทุกข์ไว้กับตัวเอง
เรียนรู้มัน
เข้าใจมัน”
“เมื่อเข้าใจแล้ว…จงวางมันลง”
“แล้วไปจัดการกับปัญหา”
ก่อนท่านจะพูดประโยคสุดท้ายว่า
“หน้าบ้านเอ็ง มีผู้ทรงฤทธิ์ที่มีบารมีสัมพันธ์กันอยู่”
“เรื่องละเมิดกรรมแบบนี้
ต้องอาศัยผู้มีสัมพันธ์กันมา…ช่วยแก้”
ผมยิ้มทันที
เพราะรู้แล้วว่าท่านหมายถึงใคร
รุ่งเช้า หกโมงตรง
ศาลเจ้าหน้าบ้านเปิด
ผมเข้าไปจุดธูปเป็นธูปแรกของวันในกระถางของ ศาลเจ้าพ่อเสือ
ผมขอเซียมซี
ขอให้ท่านช่วยชี้ทาง
ครั้งนั้น ท่านเมตตามาก
ผมเขย่าเซียมซีทั้งหมด 18 ครั้ง
และโยนไม้เสี่ยงทายถึง 54 ครั้ง
ทุกครั้ง…ท่านหัวเราะ
จนครั้งที่ 19
ผมจึงได้คำตอบ
“ทางทิศตะวันออก มีหนทาง”
“ไปเถอะ…เราจะช่วยเจ้าเอง”
ผมนั่งถือใบเซียมซี คิดอยู่ทั้งวัน
ลองตีความไปต่าง ๆ นานา
แม้กระทั่งลองเสี่ยงโชค
เลือกเฉพาะเลขหรือสิ่งที่เกี่ยวกับทิศตะวันออก
แต่ก็ยังไม่ใช่
จนถึงวันหยุด
วันที่หุ้นส่วนชีวิตของผมกลับไปเยี่ยมครอบครัวตามปกติ
ขณะเดินผ่านที่ดินแปลงเดิม
แปลงที่เคยขายได้ 120 ล้านบาท
แต่หลังเกิดสงครามอ่าวเปอร์เซีย
ผู้ซื้อยอมทิ้งเงินมัดจำ
จนต้องล้อมรั้วสังกะสีปิดเอาไว้
ผมหยุดเดิน แล้วถามเธอขึ้นมาว่า
“ที่แปลงนี้…หันไปทางทิศไหน”
เธอตอบทันทีว่า
“ทิศตะวันออกไง”
ผมหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง
เพราะในที่สุด…
ผมก็เข้าใจคำตอบของท่านแล้ว
ราชะ ตันตระ
15/05/2569
